De afgelopen tijd kwam ik tot een ongemakkelijk, maar bevrijdend inzicht. In mijn rol als spaceholder merkte ik dat ik ongemerkt iets was gaan kopiëren. Niet bewust, niet intentioneel. Maar subtiel, bijna onzichtbaar. Ik was een beeld gaan belichamen van hoe een goede spaceholder eruit zou moeten zien.
Dat beeld leefde in mijn hoofd. Gevoed door eerdere trainingen, door mensen die ik bewonder, door een impliciete norm binnen bewuste gemeenschappen. De spaceholder als iemand die vooral neutraal is. Zacht. Niet-sturend. Niet-confronterend. Iemand die uitsluitend spiegelt wat verschijnt, en het verder volledig bij de ander laat.
En hoe meer ik probeerde om aan dat profiel te voldoen, hoe warmer ik het kreeg. Letterlijk en figuurlijk.
Wanneer het lichaam protesteert
Die hitte bleek geen toeval. Het was geen spanning die ik “moest loslaten”. Het was informatie. Mijn lichaam gaf aan dat ik mezelf aan het inhouden was. Dat ik niet langer verscheen vanuit wie ik werkelijk ben, maar vanuit een idee van hoe het zou moeten.
Wat er gebeurde, was dit: Ik spiegelde wel wat zich liet zien, maar op het moment dat het spannend werd, wanneer er een kwetsbaar punt werd aangeraakt, een patroon zichtbaar werd, een onderstroom voelbaar werd, hield ik in.
Omdat ik ergens was gaan geloven dat het niet oké is om daar bij te blijven. Dat je als spaceholder de ander niet mag confronteren met wat zich aandient in de diepere lagen van de psyche. Dat je moet loslaten zodra de ander weg beweegt.
Maar juist dat punt… daar begon mijn onrust.
Spiegelen en blijven
Mijn natuurlijke manier van werken is niet alleen spiegelen wat verschijnt, maar ook blijven wanneer iemand daarvan weg beweegt. Niet om te sturen. Niet om te forceren. Niet om iemand ergens doorheen te trekken.
Maar om te benoemen wat er gebeurt. Om te erkennen dat er iets zichtbaar werd. En om de ander uit te nodigen om ook hier te blijven, als dat mogelijk is. Dat is geen hardheid. Dat is geen oordeel. Dat is geen gebrek aan liefdevolle aanwezigheid. Integendeel.
Het is een vorm van spaceholding die zegt: Ik zie je vrijheid om weg te bewegen, en ik laat niet los wat zich net liet zien.
De schaduwkant van spaceholding
Wat ik begon te herkennen, is dat ook spaceholding een schaduwkant heeft. Niet de schaduw van confrontatie, maar de schaduw van correctheid.
Wanneer spaceholding een vastomlijnde vorm wordt, een esthetiek van zachtheid, neutraliteit en niet-oordelen, kan het onbedoeld een manier worden om spanning te vermijden.
Dan wordt:
- neutraliteit een terugtrekking,
- zachtheid een ontsnapping,
- niet-oordelen een niet-zien,
- en liefde iets abstracts in plaats van iets belichaamds.
En precies daar verloor ik mijn authenticiteit. Niet omdat mijn intentie niet zuiver was, maar omdat ik mezelf probeerde te passen in een vorm die niet de mijne was.
Spaceholding met ruggengraat
Wat ik vandaag helderder zie, is dit: Spaceholding is geen vaste vorm. Het is geen profiel waar je aan moet voldoen. Het is geen stijl die goedgekeurd moet worden.
Spaceholding is een relatie met het veld. En dat veld vraagt soms om zachtheid, en soms om helderheid. Soms om ruimte, en soms om blijven.
De kwaliteit die voor mij klopt, is een spaceholding met ruggengraat. Een aanwezigheid die liefdevol is, ontvankelijk, open, en niet wegkijkt wanneer het spannend wordt. Niet grijpen naar verkoeling. Niet weglopen van de hitte. Maar aanwezig blijven bij wat zich aandient.
Differentiatie is geen probleem
Groepsdynamiek leidt bijna altijd tot differentiatie. Dat is geen falen van het veld, dat is het veld. Echte veiligheid ontstaat niet doordat iedereen hetzelfde verschijnt, maar doordat verschil gedragen kan worden zonder uitsluiting.
Wanneer we allemaal erkennen dat we uit dezelfde bron komen, maar ieder met onze eigen geschiedenis, kleur en toon, ontstaat er ruimte voor werkelijke ontmoeting. Ook (en misschien juist) in de rol van spaceholder.
Authentiek verschijnen
De essentie waar ik op uitkom, is eenvoudig en veeleisend tegelijk: De kunst is niet om liefdevol te verschijnen zoals het hoort. De kunst is om liefdevol aanwezig te blijven wanneer het ongemakkelijk wordt. Dat vraagt geen perfectie. Geen zuiverheid. Geen spirituele correctheid. Het vraagt eerlijkheid.
En hoe authentieker we verschijnen, ook als spaceholder, hoe krachtiger en waarachtiger de beweging die kan ontstaan. Niet omdat het moet. Maar omdat niets meer vermeden wordt.
